20 grudzień 2018

Zmiany w przepisach dotyczących dochodzenia wierzytelności. Omówienie najważniejszych zmian wprowadzonych od 1 stycznia 2017 r.

Udostępnij

Zatory płatnicze są nadal głównym problemem występującym w obrocie gospodarczym. Zapewnienie płynności finansowej przedsiębiorstwa to podstawowy czynnik jego prawidłowego funkcjonowania. Wystarczy, że tylko jeden kontrahent zaczyna opóźniać się z zapłatą, aby spowodować wiele trudności. Bardzo ważne jest wtedy szybkie, lecz przemyślane działanie, dzięki któremu przy użyciu dostępnych środków prawnych można w skuteczny sposób odzyskać swoje należności.

Zatory płatnicze są nadal głównym problemem występującym w obrocie gospodarczym. Zapewnienie płynności finansowej przedsiębiorstwa to podstawowy czynnik jego prawidłowego funkcjonowania. Wystarczy, że tylko jeden kontrahent zaczyna opóźniać się z zapłatą, aby spowodować wiele trudności. Bardzo ważne jest wtedy szybkie, lecz przemyślane działanie, dzięki któremu przy użyciu dostępnych środków prawnych można w skuteczny sposób odzyskać swoje należności.



Zatory płatnicze są nadal głównym problemem występującym w obrocie gospodarczym. Zapewnienie płynności finansowej przedsiębiorstwa to podstawowy czynnik jego prawidłowego funkcjonowania. Wystarczy, że tylko jeden kontrahent zaczyna opóźniać się z zapłatą, aby spowodować wiele trudności. Bardzo ważne jest wtedy szybkie, lecz przemyślane działanie, dzięki któremu przy użyciu dostępnych środków prawnych można w skuteczny sposób odzyskać swoje należności.

Problem zatorów płatniczych został dostrzeżony przez Komisję Europejską, która podjęła inicjatywę przygotowania dyrektywy dotyczącej zwalczania zaległości finansowych. Pierwszym aktem była dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych. Obowiązywała ona do 15 marca 2013 r., po czym została zastąpiona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych1.

Polski ustawodawca również wychodzi naprzeciw problemom wierzycieli i w przeciągu ostatniego roku wprowadził wiele zmian w tym zakresie. W niniejszym artykule zostaną omówione przede wszystkim najnowsze zmiany, które mają znaczenie dla procesu odzyskiwania wierzytelności. Są one o na tyle ważne, że istotnie wpływają na otoczenie prawne przedsiębiorców i dają im skuteczne narzędzia do oddziaływania na nieuczciwych kontrahentów, którzy zalegają z płatnościami.

Trzon omawianych zmian stanowi ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności2. Weszła ona w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., ale ważne zmiany dla problematyki dochodzenia wierzytelności pojawiły się już wcześniej. Mianowicie 8 września 2016 r. znowelizowano przepisy regulujące postępowanie egzekucyjne tak, że prowadzenie egzekucji jest teraz dla wierzycieli dużo łatwiejsze. Podstawową zmianą jest brak obowiązku wskazywania przez wierzyciela sposobów egzekucji. Na podstawie nowych przepisów komornik jest uprawniony do prowadzenia egzekucji wszelkimi prawnie dopuszczalnymi sposobami. Wyjątek stanowi egzekucja z nieruchomości – tutaj nadal do podjęcia działań potrzebny jest odpowiedni wniosek wierzyciela.

Zmiana sposobu obliczania terminów

Pierwsza ważna zmiana weszła w życie 1 stycznia 2017 r. Na mocy ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców3[nbsp]został zmieniony art. 115 k.c., który stanowi o sposobie obliczania terminów do wykonania czynności. Reguluje więc on podstawową dla wierzycieli kwestię, czyli sposób obliczania terminu zapłaty i związanej z tym kwestii naliczania odsetek za opóźnienie.

Do 1 stycznia 2017 r. obowiązywała zasada, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, to upływa on dopiero następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy. Dni ustawowo wolne od pracy określa ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy4. Należą do nich święta państwowe wymienione w tej ustawie oraz niedziele.

Mogło więc dojść do sytuacji, w której termin zapłaty przypadał w sobotę – i takiego terminu należało dochować. Za jakiekolwiek opóźnienie w zapłacie wierzycielowi należały się odsetki ustawowe.

Od 1 stycznia 2017 r. ustawodawca znowelizował art. 115 k.c. w ten sposób, że do dni powodujących przesunięcie terminu dodał również soboty. Należy o tym pamiętać, ponieważ prawidłowe ustalenie terminu zapłaty świadczenia pozwala na stwierdzenie, czy wierzytelność jest już wymagalna i od jakiego dnia można naliczać odsetki za opóźnienie.

Nowy próg kwotowy w postępowaniu uproszczonym

Ustawą o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności zmieniono art. 5051 pkt 1 k.p.c. określający, które sprawy są rozpoznawane w trybie uproszczonym. Do 1 czerwca 2017 r. były to sprawy z umów bądź też o roszczenia wynikające z rękojmi, gwarancji jakości lub z niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży konsumenckiej, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekraczała kwoty 10[nbsp]000 zł. Od 1 czerwca 2017 r. próg ten zwiększył się dwukrotnie i obecnie wynosi 20[nbsp]000 zł.

Propozycja podniesienia górnego progu wartości przedmiotu sporu w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu upominawczym jest zbieżna z rozwiązaniem przyjętym[nbsp]w[nbsp]rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/2421 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 861/2007 ustanawiające europejskie postępowanie[nbsp]w[nbsp]sprawie[nbsp]drobnych roszczeń oraz rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 ustanawiające postępowanie[nbsp]w[nbsp]sprawie[nbsp]europejskiego nakazu zapłaty5. Na mocy tego rozporządzenia w europejskim postępowaniu[nbsp]w[nbsp]sprawie[nbsp]drobnych roszczeń podniesiono pułap wartości przedmiotu sporu z 2000 do 5000 euro.

Jak natomiast wskazywano w uzasadnieniu projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności, celem ustawodawcy było ułatwienie przedsiębiorcom dochodzenia należności w tak zwanych drobnych sprawach. Jednakże, jak pokazuje praktyka, sprawy rozpoznawane w postępowaniu uproszczonym nie są przeprowadzane tak efektywnie jak te rozpoznawane w trybie zwykłym. Problemem jest bardzo duże obciążenie sądów sprawami tej wagi oraz obowiązek korzystania w tym postępowaniu z urzędowych formularzy. Formularze nie są jednak wcale łatwe do wypełnienia przez strony postępowania i często zdarza się, że zawierają braki formalne, które następnie trzeba uzupełniać.

Zmiany w postępowaniu zabezpieczającym

Ustawą o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności zmieniono również przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące postępowania zabezpieczającego. Pierwsza zmiana dotyczy sposobu zabezpieczenia roszczeń pieniężnych w postaci ustanowienia zakazu zbywania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Szczegółowo kwestię tę reguluje art. 7523 k.p.c. Stanowi on, że postanowienie sądu o udzieleniu zabezpieczenia w postaci ustanowienia zakazu zbywania wspomnianego prawa jest podstawą do dokonania wpisu ostrzeżenia w odpowiedniej księdze wieczystej.[nbsp]

Dotychczas po wydaniu postanowienia w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia w postaci zakazu zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu sąd doręczał to postanowienie uprawnionemu. Wpisu w odpowiedniej księdze wieczystej dokonywało się tylko na odpowiedni wniosek uprawnionego, do którego należało dołączyć postanowienie sądu. Wniosek taki podlegał również opłacie sądowej.

Od 1 czerwca 2017 r. zmieniono sposób dokonywania wpisu ostrzeżenia w księdze wieczystej prowadzonej dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Obecnie sąd, który wydał postanowienie w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia, sam przekazuje to postanowienie sądowi właściwemu do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpis ostrzeżenia o zakazie zbycia jest obecnie dokonywany z urzędu. Dopiero po dokonaniu wpisu w księdze wieczystej postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia doręcza się obowiązanemu i spółdzielni mieszkaniowej.

Powyższa zmiana niesie za sobą wymierne korzyści dla wierzycieli, którzy chcą zabezpieczyć swoje roszczenia właśnie poprzez ustanowienie zakazu zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Po pierwsze, przyspiesza ona znacznie całą procedurę związaną z dokonaniem wpisu ostrzeżenia w księdze wieczystej. Automatyczne przekazanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia nie wymaga podjęcia przez uprawnionego żadnej czynności. Po drugie, wpis do księgi wieczystej nie podlega żadnej opłacie, ponieważ jest dokonywany z urzędu. Uprawniony nie ponosi więc dodatkowych kosztów z tego tytułu. Po trzecie, dłużnik o ustanowieniu zakazu zbywania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu dowiaduje się dopiero po tym, jak sąd dokona wpisu ostrzeżenia do księgi wieczystej.

Dodatkowym atutem tego rodzaju zabezpieczenia jest fakt, że za wszelkie czynności zmierzające do zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, w związku z którymi wierzyciel poniósł szkodę, odpowiedzialność ponosi również spółdzielnia mieszkaniowa. Wierzyciel jest więc dodatkowo zabezpieczony na wypadek, gdyby dłużnik wyzbył się swojego majątku – może dochodzić odszkodowania od spółdzielni.

Jedynym mankamentem związanym z tym sposobem zabezpieczenia jest podstawowy wymóg istnienia księgi wieczystej prowadzonej dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Nie istnieje bowiem prawny obowiązek prowadzenia ksiąg wieczystych dla takiego prawa – założenie księgi jest dobrowolne i zależy tylko od woli osoby, której takie prawo przysługuje.

W przypadku zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych wprowadzone zmiany są analogiczne do tych, jakie zostały zastosowane do zabezpieczenia roszczeń pieniężnych. Kwestię tę reguluje nowy art. 7563 k.p.c., który stanowi odpowiednik omawianego powyżej art. 7522 k.p.c. Procedura dokonywania wpisów w księdze wieczystej jest podobna. Różnica dotyczy jedynie zakresu zastosowania zabezpieczenia, ponieważ w przypadku roszczeń niepieniężnych może ono być dokonane poprzez ustanowienie zakazu zbywania lub obciążania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, jak również nieruchomości.

Drugą zmianą w zabezpieczeniu roszczeń pieniężnych jest dodanie do Kodeksu postępowania cywilnego art. 7523a, na mocy którego wprowadzono skutek w postaci nieważności czynności prawnej dokonanej wbrew ustanowionemu zakazowi zbywania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, o ile dokonano już wpisu ostrzeżenia w księdze wieczystej. Jest to bardzo ważna zmiana, która powoduje, że bez względu na to, w jaki sposób dłużnik będzie chciał wyzbyć się spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu (sprzedaż, darowizna, zamiana), czynność ta będzie nieważna i tym samym nie będzie wywoływać żadnych skutków prawnych.[nbsp]

Do tej pory, pomimo uzyskania przez wierzyciela zabezpieczenia w postaci zakazu zbywania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, dłużnicy zbywali to prawo na rzecz innych osób. Powodowało to, że wierzyciel, aby zaspokoić się z tego składnika majątku, musiał składać skargę pauliańską (konieczne było wytoczenie powództwa o uznanie danej czynności prawnej za bezskuteczną). Postępowanie to było długie i kosztowne.

Nieważność czynności prawnej została wprowadzona również w przypadku czynności dokonanych wbrew ustanowionemu zakazowi zbywania lub obciążania nieruchomości, ale tylko takiej, która nie ma urządzonej księgi wieczystej lub której księga wieczysta zaginęła lub uległa zniszczeniu.[nbsp]

W stosunku do zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych dodano art. 7564 k.p.c., który ustanawia skutek w postaci nieważności czynności prawnej dokonanej wbrew ustanowionemu zakazowi zbywania lub obciążania nieruchomości, jeżeli w księdze wieczystej dokonano już odpowiedniego wpisu ostrzeżenia.

Trzecią zmianą w zabezpieczaniu roszczeń pieniężnych jest zmiana terminu upadku zabezpieczenia po uprawomocnieniu się orzeczenia uwzględniającego roszczenie, które podlegało zabezpieczeniu. Kwestię tę reguluje art. 7541 k.p.c. Termin ten uległ wydłużeniu z miesiąca do dwóch miesięcy. Unormowano również kwestię sposobu obliczania terminu upadku w sytuacji, gdy obowiązany wniósł środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego w sprawie głównej, a środek zaskarżenia podlegał odrzuceniu. Wówczas termin ten liczy się od uprawomocnienia się postanowienia o odrzuceniu takiego środka zaskarżenia.

Natomiast w przypadku udzielenia zabezpieczenia poprzez zajęcie ruchomości, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunku bankowego, innej wierzytelności, innego prawa majątkowego lub poprzez ustanowienie zarządu przymusowego nad przedsiębiorstwem (częścią przedsiębiorstwa), zakładem wchodzącym w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwem rolnym (częścią gospodarstwa) obowiązanego, termin do upadku zabezpieczenia uległ wydłużeniu z dwóch tygodni do miesiąca.

Termin upadku zabezpieczeń roszczeń niepieniężnych również został wydłużony z miesiąca do dwóch miesięcy6.

Europejski nakaz zabezpieczenia na rachunku bankowym

Od 18 stycznia 2017 r. w Unii Europejskiej stosuje się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia wierzytelności w sprawach cywilnych i handlowych7. Rozporządzenie to w polskim systemie prawnym stosuje się bezpośrednio, jednak przewiduje ono możliwość uregulowania przez poszczególne kraje członkowskie niektórych kwestii związanych z jego stosowaniem. Na gruncie powyższego rozporządzenia, ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy ‒ Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw8, znowelizowano Kodeks postępowania cywilnego poprzez dodanie nowych art. 11443‒114413. Więcej o instytucji europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym można przeczytać w 172 i 173 numerze Biuletynu EURO INFO.

Działalność Biur Informacji Gospodarczej

Bardzo wiele zmian wprowadzonych ustawą o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności dotyczy biur informacji gospodarczej (tzw. BIG-ów) i prowadzonej przez nie działalności. Większość z tych zmian ma charakter techniczny i wynika z tego, że od 1 stycznia 2018 r. utworzony będzie Rejestr Należności Publicznoprawnych. W rejestrze tym będą gromadzone informacje o należnościach pieniężnych podlegających egzekucji administracyjnej, dla których wierzycielem jest naczelnik urzędu skarbowego albo jednostka samorządu terytorialnego. Zakres danych wchodzących w skład RNP szczegółowo określać będzie nowy rozdział 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji9.[nbsp]

Działalność BIG-ów reguluje ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych10. Zajmują się one pośrednictwem w udostępnianiu informacji gospodarczych osobom trzecim.

Pierwsza zmiana dotyczy poszerzenia zakresu pojęcia informacji gospodarczych11[nbsp]o informację, że dłużnik uznaje roszczenie za przedawnione. Zgodnie więc z przepisami ustawy, jeżeli wierzyciel otrzyma informację o tym, że w ocenie dłużnika dane roszczenie jest przedawnione, musi zwrócić się do BIG-u, w którym są udostępniane informacje gospodarcze dotyczące dłużnika, o aktualizację tej informacji.

Kolejną zmianą poszerzono zakres działalności gospodarczej, jaką może prowadzić BIG, m.in. o dokonywanie analizy wiarygodności płatniczej podmiotu niebędącego konsumentem.

Na podstawie nowych przepisów możliwe będzie złożenie do dowolnego BIG-u wniosku o ujawnienie informacji gospodarczych o podmiocie niebędącym konsumentem również w przypadku, gdy informacje te są przechowywane w innym biurze. We wniosku należy jednak wskazać BIG, z którego ma zostać ujawniona informacja gospodarcza oraz numer NIP podmiotu, którego dotyczą informacje gospodarcze objęte wnioskiem. Wniosek taki będzie mógł dotyczyć wyłącznie ujawnienia aktualnych danych i będzie podlegał opłacie (maksymalnie 30 zł od informacji z jednego biura).[nbsp]

Z dniem wejścia w życie nowych przepisów zmienią się również warunki przekazywania przez wierzyciela informacji gospodarczych dotyczących dłużnika. Skróceniu ulegnie czas trwania stanu wymagalności zobowiązań, po upływie którego wierzyciel będzie mógł przekazać informacje gospodarcze. Dotychczas wynosił on co najmniej 60 dni wymagalności12. Po zmianie będzie to tylko 30 dni.

Ponadto wprowadzony zostanie dodatkowy warunek, którego spełnienie będzie uprawniało wierzyciela do przekazania informacji dotyczących dłużnika będącego konsumentem. Otóż, okres od dnia wymagalności zobowiązania do dnia przekazania informacji nie może przekraczać 10 lat. W przypadku roszczeń stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczeń stwierdzonych ugodą zawartą przed sądem albo przed sądem polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd, nie może upłynąć 10 lat od dnia stwierdzenia roszczenia.

Natomiast w przypadku dłużników niebędących konsumentami będzie istniała możliwość wysłania wezwania do zapłaty zawierającego ostrzeżenie o zamiarze przekazania danych do BIG-u w formie elektronicznej na adres poczty elektronicznej dłużnika. Jedynym warunkiem jest zamieszczenie odpowiedniego postanowienia o takiej możliwości w umowie, z której wynika zobowiązanie dłużnika.

Nowelizacja daje również dłużnikowi możliwość zgłoszenia sprzeciwu. Sprzeciw ten dłużnik może zgłosić wierzycielowi po otrzymaniu wezwania do zapłaty, zawierającego ostrzeżenie o zamiarze przekazania danych do BIG-u. Jest to tzw. sprzeciw wobec zamiaru przekazania danych do biura. Co ważne, zgodnie z nowym art. 15a ust. 2, o takim uprawnieniu dłużnika wierzyciel musi go powiadomić w treści przesyłanego wezwania. Sprzeciw dłużnika może opierać się przede wszystkim na kwestionowaniu istnienia zobowiązania w całości lub w części lub uznaniu wierzytelności za przedawnioną w całości lub w części. Wierzyciel może nie uwzględnić sprzeciwu i przekazać informację gospodarczą do BIG-u, lecz jednocześnie jest obowiązany zawrzeć dane o sprzeciwie dłużnika w informacji gospodarczej przekazywanej do biura.

Wysłanie do dłużnika wezwania do zapłaty nie będzie wymagane w przypadku przekazania informacji gospodarczej o świadczeniach okresowych wynikających ze zobowiązania, o którym informacja została przekazana do biura już wcześniej, pod warunkiem, że wierzyciel w poprzednim wezwaniu do zapłaty poinformował dłużnika o tym, że w odniesieniu do kolejnych świadczeń okresowych odrębne wezwanie do zapłaty nie jest wymagane. Dodatkowo uprzednio przekazana informacja gospodarcza musi być nadal aktualna.

Dotychczas aktualizacja informacji gospodarczych przez BIG mogła być dokonana tylko na odpowiedni wniosek wierzyciela. Po nowelizacji BIG będzie mogło dokonać takiej aktualizacji samodzielnie, w zakresie najważniejszych danych, w przypadku uzyskania uzasadnionej informacji o nieaktualności, nieprawdziwości lub niekompletności tych danych. Biuro będzie miało na to termin 30 dni od dnia uzyskania uzasadnionej informacji.

Dłużnik w każdej chwili będzie mógł wnieść do biura sprzeciw dotyczący nieaktualności, nieprawdziwości, niekompletności lub przekazania, lub przechowywania niezgodnie z ustawą informacji gospodarczych mających status informacji aktualnych. Dłużnik powinien jednak odpowiednio udokumentować okoliczności uzasadniające zgłoszony sprzeciw. W przypadku uzasadnionego przypuszczenia, że dotyczą one zobowiązania, które nie istnieje lub wygasło, biuro wstrzymuje ujawnianie informacji gospodarczych objętych sprzeciwem na okres do 30 dni. W pozostałych przypadkach biuro może (ale nie musi) wstrzymać ujawnianie informacji gospodarczych objętych sprzeciwem na okres konieczny do rozpatrzenia sprzeciwu, nie dłuższy niż 30 dni.

Po nowelizacji BIG będzie zobowiązany usuwać informacje gospodarcze nie później niż po upływie 10 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, jeżeli dłużnikiem jest konsument.

Na wierzycielu spoczywa obowiązek aktualizacji informacji gospodarczej przekazanej do biura oraz, w przypadku wygaśnięcia zobowiązania, do żądania usunięcia danej informacji gospodarczej. Na mocy nowych przepisów w przypadku przekazania przez wierzyciela informacji gospodarczej z naruszeniem przepisów ustawy albo niezażądania przez wierzyciela aktualizacji, albo usunięcia informacji gospodarczej, pomimo zaistnienia obowiązku jej aktualizacji albo usunięcia, wierzyciel ponosi odpowiedzialność wobec dłużnika będącego konsumentem na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

Na tych samych zasadach odpowiedzialność wobec dłużnika będącego konsumentem ponosi biuro informacji gospodarczej, jeżeli miało ono obowiązek usunięcia albo aktualizacji informacji gospodarczej, a tego nie dokonało.[nbsp]

Odpowiedzialność wierzyciela oraz BIG wobec dłużnika niebędącego konsumentem oprócz Kodeksu cywilnego reguluje również ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Zmiany w działalności BIG-ów zaczną obowiązywać od 13 listopada 2017 r.

Kolejny czyn nieuczciwej konkurencji

Ustawą o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności wprowadzono zmianę do ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji13. Do tej ustawy zostanie dodany nowy art. 17f, który zawiera kolejną definicję czynu nieuczciwej konkurencji. Według nowego przepisu czynem takim będzie przekazanie przez wierzyciela informacji gospodarczej do biura informacji gospodarczej z naruszeniem ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych. Czynem nieuczciwej konkurencji będzie również niezażądanie przez wierzyciela aktualizacji albo usunięcia informacji gospodarczej mimo zaistnienia obowiązku jej aktualizacji albo usunięcia zgodnie z przepisami tej ustawy.

Ponadto czynem nieuczciwej konkurencji, którego może dopuścić się biuro informacji gospodarczej, będzie nieusunięcie albo niedokonanie przez nie aktualizacji informacji gospodarczej w przypadkach, gdy przepisy nakładają na biuro obowiązek usunięcia albo aktualizacji tej informacji.

Dokonanie czynu nieuczciwej konkurencji pociąga za sobą odpowiedzialność odszkodowawczą wobec przedsiębiorcy, którego interes został zagrożony lub naruszony. Nowy przepis wejdzie w życie z dniem 13 listopada 2017 r.

Podsumowanie

Przedstawione zmiany są dla wierzycieli w większości pozytywne. Wprowadzenie nieważności czynności prawnej dokonanej wbrew ustanowionemu zakazowi zbywania nieruchomości na mocy ustawy spowoduje, że dłużnik nie będzie mógł wyzbyć się takiego składnika majątku. Ponadto skróceniu o połowę uległ termin, po którym można przekazać informacje o dłużniku do BIG-u. Teraz wystarczy tylko, że dłużnik zalega z zapłatą ponad 30 dni i już można podjąć działania zmierzające do wywarcia na nim presji, aby jak najszybciej spłacił zaległość. Rozszerzenie kompetencji BIG-ów również przyczyni się do tego, że informacje o potencjalnych kontrahentach będzie można pozyskać w łatwiejszy sposób i zweryfikować daną osobę przed przystąpieniem do jakiejkolwiek umowy.

Wierzyciele powinni zwrócić uwagę na terminy zapłaty wynikające ze zobowiązań, aby poprawnie określić nie tylko datę wymagalności roszczenia, ale również w prawidłowy sposób naliczyć ewentualne odsetki. Ponadto należy pamiętać o zwiększonym progu kwotowym dla spraw rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym. Przede wszystkim jednak należy dopilnować obowiązku aktualizacji informacji gospodarczych o dłużniku w BIG-ach, aby nie narazić się na odpowiedzialność odszkodowawczą w tym zakresie.

Wojciech Jeliński

aplikant radcowski

Sienkiewicz i Zamroch. Radcowie Prawni Spółka Partnerska.

www.radcowie.biz

dochodzeniewierzytelnosci.pl

Artykuł pochodzi z[nbsp]Biuletynu Euro Info 3 (174) 2017.


[1] Dz.Urz. UE.L Nr 48, s. 1, sprost.: Dz.Urz. UE.L z 2012 r. Nr 233, s. 3 i Dz.Urz. UE L z 2015 r., Nr 218, s. 82.

[2] Dz.U. poz. 933.

[3] Dz.U. poz. 2255.

[4] Dz.U. z 2015 r. poz. 90.

[5] Dz.Urz. UE L Nr 341, s. 1.

[6] Art. 757 k.p.c. w brzmieniu od 1.06.2017 r.

[7] Dz.Urz. UE. L Nr 189, s. 59, sprost.: Dz.Urz. UE. L z 2017 r. Nr 60, s. 64.

[8] Dz.U. z 2017 r. poz. 85.

[9] Dz.U. z 2017 r. poz. 1201.

[10] Dz.U. z 2014 r. poz. 1015 ze zm.

[11] Art. 2 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych.

[12] Art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych.

[13] Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.